“Van verpleeghuis op een eiland naar een zorglocatie midden in het leven”

Het huidige verpleeghuis Bornholm is, zoals Marieke het zelf noemt, “best traditioneel” en staat fysiek los van de wijk. “Het is bijna een wereld op zich. In de nieuwbouw worden we gelukkig meer deel van het geheel. Holmkwartier moet echt een inclusieve wijk worden, waar iedereen deel uitmaakt van de samenleving.” 

Ze licht toe: “Verhuizen naar een verpleeghuis is vaak een ingrijpende stap. Het is meestal het laatste huis waar je naartoe verhuist. Daarbij laat je al veel achter. In zo’n situatie is het belangrijk dat je niet ook nog je netwerk, je interesses en je rol in de samenleving verliest. Mensen moeten blijven voelen dat ze ertoe doen, blijven plukken uit het leven dat bij hen past.”

Een uitnodigende plek
“Wat we nu nog vaak zien is dat mensen hier alleen binnenlopen om op bezoek te gaan bij een specifieke bewoner. Wat mij betreft wordt ons huis straks veel meer een plek waar je ook als omwonende zomaar even binnenstapt.” 

Ze hoopt daarbij op meer verbinding met scholen, verenigingen en andere organisaties in de buurt. “Nu zijn activiteiten vaak gepland: een optreden, een school die langskomt. Dat is mooi, maar het blijft incidenteel. Ik zou willen dat het veel natuurlijker wordt.” Als voorbeeld noemt ze een gezellig restaurant of een uitnodigende koffieplek. “Ik hoop dat alle Bornholmers straks zeggen: ‘Daar ga ik even een kop koffie drinken.’ Gewoon omdat het een prettige plek is.” 

Verbinding met het vertrouwde leven
Eerder begeleidde ze in Lisse al een verhuizing van een bestaande naar een nieuwe zorglocatie. Ze zag daarbij hoe belangrijk een open gebouw en een open houding zijn. “We zijn toen actief de wijk in gegaan: naar scholen, de voetbalvereniging, de kerk, de bibliotheek. Overal hebben we gevraagd hoe we verbonden kunnen blijven.”

“Want het is toch gek dat je als thuiswonende elke maand nog wordt opgehaald om als supporter naar de voetbalvereniging te gaan. En dan kom je in een verpleeghuis te wonen en dan houdt het op. Alsof je wordt afgesneden van de samenleving. Daarom hebben we in Lisse bewust die contacten gelegd.” 

Bewoners fleuren op
Volgens Marieke is het belangrijk om meteen in actie te komen, zodra iemand verhuist naar het verpleeghuis. “Dan zijn de contacten met de samenleving er nog. Ook de familie moet je nadrukkelijk uitnodigen. Zij moeten weten dat het ook hún huis is. Dat ze er kunnen mee-eten. Dat ze altijd kunnen binnenlopen.” Door deze nieuwe aanpak zag ze bewoners opfleuren. “Als je een stukje van je eigen leven kunt vasthouden en ondersteunen, levert dat zoveel op.”

Inmiddels is die verandering ook ingezet binnen verpleeghuis Bornholm. “Er is nu al veel meer aandacht voor welzijn en zingeving van bewoners. Als iemand hier komt wonen, kijken we steeds beter hoe we het leven kunnen voortzetten zoals iemand dat gewend was. Welke contacten, hobby’s en dagelijkse patronen heeft iemand?”

Nieuwbouw in zicht
Hoewel de voorbereidingen voor de verhuizing de nodige aandacht vragen, is Marieke vooral nog druk met de dagelijkse gang van zaken in het bestaande verpleeghuis. Of de nieuwbouw al een beetje leeft onder de huidige bewoners? “Hoewel het proces in lijn met de planning is gebleven, heerste tot nu toe bij hen vooral het gevoel van: eerst zien, dan geloven.”

De laatste weken merkt Marieke dat er iets verandert. “Nu er meer beweging op het terrein is, groeit het besef dat het echt gaat gebeuren. Bewoners die uitkijken op de bouwplaats, volgen de ontwikkelingen met interesse. Vooral de mannelijke bewoners staan regelmatig bij het raam om te kijken wat er gebeurt.”

Andere manier van werken
Ook medewerkers realiseren zich dat het nu niet lang meer duurt voordat zij in hun gloednieuwe werkomgeving aan de slag gaan. “Zo’n overstap biedt ons gelijk de kans om opnieuw te kijken naar de manier van werken. Hoe zorgen we ervoor dat mensen hier niet alleen zorg krijgen, maar nog meer hun vertrouwde leven kunnen voortzetten?”

Marieke geeft toe dat verandering niet altijd makkelijk is. “Medewerkers vinden dit soort ontwikkelingen soms spannend. Ik wil de teams meenemen en ze laten zien wat die andere manier van kijken kan betekenen voor bewoners. Bovendien wil ik ervoor zorgen dat die verbindingen met de wijk er ook echt komen.”

Ze benadrukt dat ze vooral duurzaam aan de toekomst wil bouwen. “Ik wil niet alleen iets nieuws neerzetten en daarna weer vertrekken. Ik wil samen met iedereen werken aan verandering en blijven kijken wat er nodig is om alles goed te laten landen. Daarbij geef ik – net als Amstelring zelf – graag de ruimte aan ieders vakmanschap.”